شبیخون

      نمی خواهم وسعت آسمان آبی را ، پرده ای از من بگیرد .

      نمی خواهم زندگی ام ، تکرار گذشتن از یک خیابان باشد .

      مگر می شود زندگی را لب طاقچه عادت از یاد برد ؟

      می خواهم قایقی بسازم ،می خواهم رسالت سهراب را در یادها تداعی کنم !

      من هرگز آب را گل نمی کنم یا به قانون سبز گیاه بی حرمتی نخواهم کرد .

      زندگی خواهم کرد تا وقتی که شقایقهای سرخ بر مخمل سبز دلها می رویند .

      می خواهم اکنون را به امید فرداهای روشن زندگی کنم .

      می خواهم به دهی بروم که چینه هایشان کوتاه است...

      شاید آنجا بشود چشمها را شست .

      شاید آنجا بشود چترها را بست و رفت زیر باران .

      به شهری دیگر می روم .

      شهری که تنهایی مرا ، شبیخون حجم تو بر هم نزند .